نرم می شویند از رخسار سنگ

                                        گور من گمنام می ماند به راه فارغ از

                                                   ***افسانه های نام ننگ***

                    همه می گویند ماه زیباست

                    اما ندیدم کس بگوید آری او تنهاست

                    تنهایی من همانند تنهایی ماه

                    گم شده لابه لای غم در شب سیاه

                    دل من چون دل مهتاب پر خون

                    اما در ظاهر برای دلخوشی گلگون

                    عابران رهگذر شاد و خندان

                    نور مهتاب مستشان کرده صد چندان

                    ای کاش کسی عبور می کرد از دل من

                    تا که شاید بشود همدم من

                    ای دل خونین نباش بی تاب

                    دلش مانند توست این مهتاب

                    چشم امید به فردای دگر می دوزم

                    در غم تاریک دلم در تب و تاب می سوزم...

با هفت تا آسمون پر از گل یاس میخک

با هفت تا دریا پر از عشق و اشتیاق و پولک

یه قلب عاشق یا به حس بی قرار عشق کوچک

فقط می خواد بهت بگه تولدت مبارک

                                 من آهنگ غریب روزگارم

                                 غمی در انتهای سینه دارم

                                تمام هستی ام یک قلب پاک است

                                 که آن را زیر پایت می گذارم

   مدتهاست به دنبال کوچه ای می گردم پر از عطر نفسهای تو.

   مدتهاست که تو را در خوابهای روشن کودکیم جستجو می کنم.

   کنار خاطره های شیرین زندگیم لای صفحه ی سپید دفترم که از

   یک شب مهتابی لبریز است .

   گاهی چه زود گم می کنم تورا  . گاهی آرزو می کنم دوباره مثل

  کودکی شوم که همبازیش پروانه های سرگردان دشتهای بی کران

  است.آن گاه کنار بوته علفی دراز بکشم و تو را کنارم تجسم کنم و

  صادقانه فریادت کنم***

                                              اگر چه آخرش رنج وجدایی است           

                                  نمی سوزد  چراغی با  چراغم

                                   زپشت   فصلهای   مه   گرفته

                                    زمستان می زند چشمک به باغم...

                         گم شده در ازدحام عابرانش بار چندم

                         بار چندم این خیابان را به آخر می رسانم

                          چندمین باری است که امشب در خیابان می شوم گم

                          من به دنبال خودم می گردم امشب چند سال است

                          در هیاهوی خیابان ونگاه مات مردم

                          خالیم از آرزوهایی که طعم سیب دارند

                          موج نفرت می زند در سینه ی تنگم تلاطم

                          نقطه چین بگذار و بگذر از خیابان سطر بعدی

                          می رسد این کوچه تا مرز نفسگیر تداوم...

                             پشت پا به رسم دنیا زد ورفت

                             زنده ها خیلی براش کهنه بودند

                             خودشو تو مرده ها جا زد و رفت

                              هوای تازه دلش می خواست ولی

                              آخرش  توی   غبار ا  زد   و   رفت

                               دنبال کلید خوشبختی می گشت

                               خودشم قفلی رو قفلا زد ورفت...

                                     کلبه ام ساکت وسرد است نمی دانی تو

                  بی تو سرسبزترین خاطره ها می دانند

                                      فصلهایم همه سرد است نمی دانی تو

                  دیر سالی است که در دشت جنون چون مجنون

                                      دل من بادیه گرد است نمی دانی تو

                  عاشقم کردی و رفتی و کنون با دل من

                                        غم عشق تو چه کرده است نمی دانی تو

                  باز    تکرار   کنم   مصرع   آغازین   را

                                       دلم آیینه ی درد است نمی دانی تو...

                              تنها نشسته پای دل گریه کرده ام

                               از آن زمان که رنگ محبت به خود گرفت

                                یعنی از ابتدای دلم گریه کرده ام

                                عمری به راه ورسم رفاقت ز درد او

                                من هم به های های دلم گریه کرده ام...

              از های وهوی دنیا امشب دلم گرفته

              یک سینه غرق مستی دارد هوای باران

              از این خراب رسوا امشب دلم گرفته

              امشب خیال دارم تا صبح گریه کردن

             شرمنده ام خدایا امشب دلم گرفته

             خون دل شکسته بر دیدگان تشنه

            باید شود هویداامشب دلم گرفته

             ساقی عجب صفایی دارد پیاله ی تو

            پر کن به جان مولا امشب دلم گرفته

            گفتی خیال بس کن فرمایشت متین است

            فردا به چشم اما امشب دلم گرفته...

                                           مال آنست بمانم زنده

                            خنده ام تلخ ترین قصه ی جانی سرد است

                                                      خنده ام

                          سرد ترین لحظه ی یک زندگی پر درد است!!

                                         خنده ام مهر غم است

                                  آخرین لحظه ی یک حالت ودرد

                                            وقت خندیدن من

                        لب و دل چشم و وجودم همه دیدن دارد

                                        لب پر از خنده ی ظاهر

                             و دلم غرق غم و ماتم ودرد است

                                      تا به امروز نخندیدم یار

                خنده هایم همهمفهوم یکی بودن و تنهایی دستان من است

                                         و عجیب است که من می خندم               

کاش چون پاییز بودم......کاش چون پاییز بودم

کاش چون پاییز خاموش و ملال انگیز بودم

برگهای آرزوهایم یکایک زرد می شد

آفتاب دیدگانم سرد می شد

آسمان سینه ام پر درد می شد

ناگهان طوفان اندوهی به جانم چنگ می زد

اشکهایم همچو باران دامنم را رنگ می زد

وه... چه زیبا بود اگر پاییز بود

وحشی و پر شور و رنگ آمیز بود

شاعری در چشم من می خواند ...شعر آسمانی

در کنار قلب عاشق شعله می زد

در شرار آتش درد نهانی... نغمه ی من

همچو آوای نسیم پر شکسته

عطر غم ریخت بر دلهای خسته

پیش رویم: چهره ی تلخ زمستان جوانی

پشت سر:آشوب تابستان عشق ناگهانی

سینه ام:منزلگه اندوه و درد و بد گمانی

کاش چون پاییز بودم.......کاش چون پاییز بودم.

   کی میگه نبض جسد نمی زنه

  چشاتو یه دم به این آینه بدوز 

  ببین این مرده چقدر شکل منه

  من که با هر نفسم ده تا دریچه وا می شد

  با صدای زمزمم قله ها جا به جا می شد

  حالا خیلی وقته مردم زیر ماسک زندگی

  آخ اگه پرنده از قفس رها می شد

  می دونم خوب می دونم ترانه عاشقانه نیست

  رنگ واژه های من به رنگ این زمانه نیست

  وقتی بین مرده ها زندگی رو صدا کنی

  دیگه هیشکی گوش به زنگ تپش ترانه نیست

  تنها با تو میشه از رو سر تقویما پرید

  تنها با تو میشه از عمق گلایه قد کشید

  بی تو این حافظه ی گریه شمارو  نمی خوام

  بیا از تو میشه شعر ناب زندگی شنید 

  من مثل زلزله ام شبیه توفان طبس

  دم عیسی رو نمی خوام تو غروب این قفس

  نفس منه که قبرستونو زنده می کنه

  من خودم یه پا مسیحم اما بی تو بی نفس.

وتجسمی زیبا از خاطرهء ایثار گلهای سرخ در معبد ارغوانی دلش به یادگار

مانده است.

نخستین چکه ناودان بلند یک احساس را در قالب کلامی از جنس تنفس باغچه های

معصوم یاس به روی حجم سپید یک برگ می ریزم و انرا به آ ستان نیلوفری دل زلال

تو هدیه می کنم.

                             در پناه خالق نیلوفرها مهربان وشکیبا بمانید

(تقدیم به رویای عزیز)     

               به که شاید دل بست؟

                         سینه ها جای محبت همه از کینه پر است.

                          هیچ کس نیست که فریاد پر از مهر تورا

                                                                        گرم پاسخ گوید.

                          نیست یک تن که در این راه غم الوده عمر

                                                                        قدمی راه محبت پوید.

                          خط  پیشانی هر جمع خط تنهایی است.

                                                                        همه گل چین گل امروزند

                                                                                            در نگاه من و تو 

                                                                                                    حسرت بی فردائیست.

  به که باید دل بست؟

              به که شاید دل بست؟      

                           نقش هر خنده  که بر روی لبی می شکفد

                                                                    نقشه ای شیطانیست.

                           در نگاهی که تو را وسوسهء عشق دمید

                                                                      حیله ای پنهانیست.